Selam millet! Gündemimiz yine milli takım... Dünya Kupası hayallerimizin suya düşmesiyle içimizde bir burukluk yaşarken, elendikten sonra son maçta gelen o 3 gol yok mu, işte o şimdi herkesin dilinde! Sahada bambaşka bir enerjiyle, tabiri caizse "kemerleri gevşetip" oynayan bizim çocukların performansı, sosyal medyadan sokak sohbetlerine kadar her yerde kendine yer buldu. Özellikle de o "goygoycular" tayfasının! Maç sonrası yorumlar, capsler, tweetler havada uçuşuyor; "Keşke bu rahatlığı önceden bulsaydık" diyenler mi ararsınız, "Bizimkiler hep böyle yapar, baskı yokken coşarlar" diyenler mi... Konu çoktan spor sayfalarından çıkıp magazin forumlarının bile zirvesine yerleşti!
Peki bu durumu nasıl yorumlamalıyız? Sahadaki bu "geç gelen" coşkunun ardında ne yatıyor olabilir? Kimileri, turnuva dışı kalmanın getirdiği psikolojik rahatlamadan bahsediyor. Üzerlerindeki o devasa beklenti ve baskı kalkınca, futbolcularımızın doğal yeteneklerini daha özgürce sergilediği düşünülüyor. "Sırtlarındaki yük kalkınca kuş gibi hafiflediler" yorumları da az duyulmuyor hani. Diğer yandan, bazıları da bu durumu Türk futbolunun klasik bir ironisi olarak görüyor: "Ne zaman umudumuz bitse, tam da o zaman ışık saçmaya başlarız." Bu 3 gol, taraftarların içindeki o 'keşke' hissini bir kez daha alevlendirse de, bir yandan da tebessümle karşılanıyor. Çünkü kabul edelim, bu tablo hepimizin bildiği, alışık olduğu bir hikaye...
Sonuç olarak, milli takımımızın bu "elden gitmişken" attığı goller, sadece bir maç skoru olmaktan çıktı, adeta bir sosyolojik gözlem haline geldi. Ülkece yaşadığımız o büyük hayal kırıklığının üzerine, bu durum hepimizin diline pelesenk oldu. Hem bir miktar "hadi canım" dedirten, hem de "bizimkiler işte" dedirten bu hal, futbolun sadece sonuçlardan ibaret olmadığını, aynı zamanda bir psikoloji ve halkla ilişkiler meselesi olduğunu da gösteriyor. Ortada bir başarı olmasa da, bu 3 golle konuşacak çok şeyimiz oldu.
Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Yorumlarda buluşalım!