Jung Kook; solo hit parçalar yaratma süreci, ARIRANG üzerindeki çalışmaları, kişisel şarkı yazarlığı, ARMY’nin eleştirileri ve daha fazlası hakkında konuşuyor.
Solo kariyerindeki büyük başarılara ve BTS şarkılarındaki unutulmaz performanslarına rağmen, 28 yaşındaki Jeon Jung Kook kim olduğunu henüz tam olarak çözebilmiş değil. “Benlik algımı hâlâ oluşturma aşamasındayım,” diyor. Onu bu konuda suçlamak zor; zira 15 yaşından beri BTS‘in bir parçası; yani hayatının neredeyse yarısını grubun içinde büyüyerek ve global bir pop yıldızı olarak geçirmiş durumda. O kendine has, pürüzsüz tenor sesinin güçlendiğinin farkında olsa da, şarkı yazarlığı konusundaki özgüvenini hâlâ geliştirme sürecinde; yine de kendi solo albümüne kıyasla ARIRANG projesinde bir şarkı yazarı olarak daha aktif bir rol üstlendi. Bir bakıma o, BTS‘in ilk hayranıydı; RM‘i gerçekten çok havalı ve müthiş bulduğu için, o dönemde henüz küçük bir şirket olan BIGHIT MUSIC‘i diğer pek çok teklife tercih etmişti. Jung Kook, bugün birlikte başardıkları her şeye hâlâ hayranlık duyuyor gibi görünüyor.
Kendinizi —ki bunu muazzam bir şekilde başardınız— bir solo pop yıldızı olarak kabul ettirmek sizin için ne ifade ediyordu?
Dürüst olmak gerekirse, henüz kendimi tam anlamıyla bir pop yıldızı olarak göremiyorum. Yine de bana bu gözle bakılması ve hayranlarımın beni böyle görmesi beni çok minnettar kılıyor. Bu yüzden, kendimi bir yıldız gibi hissedebilmek adına daha iyisini yapmaya devam etmek istiyorum. Bir gün mutlaka!
Öyle hissetmeniz için ne gerekir?
Aslında tam olarak neye ihtiyacım olduğunu biliyorum. İngilizcemi geliştirmem, en azından havadan sudan konuşabilecek veya gündelik sohbetler edebilecek seviyeye getirmem lazım. Bence bu büyük bir aşama olurdu. Ama İngilizce çok zor!
Duolingo!
Duolingo’dan Malhaeboka’ya… Sanırım piyasadaki tüm İngilizce öğrenme uygulamalarını denemişimdir. Ama en önemlisi, işin peşini bırakmamak.
Herkes, İngilizce konuşurken kendinizi tam olarak rahat hissetmeseniz bile şarkı söylerken telaffuzunuzun çok ama çok iyi olduğunu söylüyor.
En azından bunun böyle olmasına sevindim.
Bunu sadece hece hece mi yapıyorsunuz, yoksa kulağınız bu konuda iyi mi?
Evet, sanırım kulağım bu tür şeyler için yatkın. Ama günün sonunda… bu Korece değil. Benim için yabancı bir dil. Ana dili o dil olan insanların, kendi dillerini konuşurken beni duyup rahatsız olmalarını ya da herhangi bir şekilde hoşnutsuzluk duymalarını istemiyorum. Bu yüzden bu konuda şahsen çok sıkı çalıştım.
Solo çalışmalarınızdaki başarınızın, yeni albüm sürecine yaklaşımınızı ve diğer grup üyelerinizin sizinle olan iletişimini nasıl etkilediğini düşünüyorsunuz?
Ben genel olarak çok rahat ve açık biriyim; mecbur kalmadıkça günlük hayatımda öyle çok fazla derin düşüncelere dalmam. Dolayısıyla, iş süreci ya da şarkı seçimi gibi konularda… Elbette kendimi ifade ederim; fikrimi açıkça söylerim ama bu yüzden strese girmem. Tabii diğerleri ne hissetti, onu bilemem. Sanırım bazı grup üyeleri epey stresliydi ama ben bunun eğlenceli olduğunu düşündüm. Keyif aldım! İçimden geldiği gibi hareket ettim.
RM, üyelerinizin artık farklı yaşam tarzlarına ve farklı sınırlara sahip olduğunuzu söyledi. Belki bu konuyu biraz daha açabilirsiniz; bu ne anlama geliyor?
Şöyle ki, üyelerin hepsi çok farklı geçmişlerden geliyor. Tanıştığımızdan beri de herkes kendi hızında ilerliyor; her şeyi kendi temposunda ve kendi zaman çizelgesinde yaşıyor. Bunun ötesinde, farklı müzik türlerinden hoşlanıyor ve farklı yemekleri tercih ediyoruz. Yedimiz de birbirinden çok farklıyız; buna rağmen birlikte çalışıyor, şarkı söylüyor ve sahne alıyoruz. İş birliği yaptığımızda da elbette farklılıklarımız ortaya çıkıyor. Muhtemelen o yüzden böyle söyledi.
Bu yeni albümde bir şarkı yazarı olarak seviye atlamışsınız gibi bir his veriyor. Katkılarınız konusunda kendinizi iyi hissettiğiniz, öne çıkan anlarınız oldu mu?
Elbette, harika hissettim. Buna gurur diyebilir miyim, bilmiyorum; ama gerçekten çok iyi hissettim. Aradan epey zaman geçti. Şarkıları ve diğer her şeyi seçtik ama hâlâ aklımdan çıkmayan bir şey var: Neden biraz daha fazlasını yapmadım ki? İki ay gerçekten uzun bir süre. Biraz daha fazlasını yapamaz mıydım? Bu konuda içimde büyük bir pişmanlık var.
Peki, özellikle öne çıkan bir anınız var mı? Sizin için anlamlı olan, ortaya çıkış süreciyle aklınızda yer eden bir şarkı?
Hooligan üzerinde epey çalışmıştım. O şarkı başlı başına… Ne bileyim, parçayı ilk duyduğum anda hemen o akışı (flow) bulmuştum. Hemen işe koyuldum ve… Parça çok özgün bir yapıya sahip; belki de biraz şansım yaver gitmiştir ama Hitman Bang ve diğer üyeler şarkıyı çok yenilikçi bulup çok sevdiler. Bu harika bir histi. Şarkının seçilip seçilmeyeceğinden emin değildim ama sonunda seçildi; bu da müthişti.
Üstelik İngilizce sözler yazmak… Harika bir şey!
Aslında tamamını ben yazmadım; çok yardım aldım.
Sesiniz her zamankinden daha güçlü geliyor. Bu, üzerinizde sürekli çalıştığınız bir konu mu?
Evet. Askere gitmeden önce, döndükten sonra ve bugüne kadar… Kaplumbağa hızıyla da olsa, hep bir şeyler yapıyorum; yeni şeyler deniyorum.
ARMY, solo çalışmalarınıza elbette bayıldı. Sanırım dile getirilen tek eleştiri şu yönde: Keşke daha fazla şarkı yazsaydınız ve solo albümünüz —iyi ya da kötü anlamda— fazlasıyla Batı tarzı olduğunu düşünüyorlar. Bu yorumları duydunuz mu ve bu görüş hakkında ne düşünüyorsunuz?
O dönemki tercihim öyleydi. Eğer ARMY bunu istiyorsa, bir sonraki albümümde daha fazla şarkı yazabilirim. Ancak o zamanlar başka bir şey istiyordum. İyi şarkılar bulup mümkün olan en kısa sürede bir albüm çıkarmayı hedefliyordum. Bütün mesele bundan ibaret.
Ayrıca, anlatabileceğim hikâye türlerinin oldukça sınırlı olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden gelecekte, yapacak ve söyleyecek çok şeyim olduğunda, bunun kendiliğinden gerçekleşeceğine inanıyorum.
Sanırım onların hayali kişisel bir şey. Ama şu an onlar için bu konuda elinizde hiçbir şey olmadığını mı söylüyorsunuz?
Aslında, elimde hiçbir zaman bir şey olmayabilir. Çünkü anıları zihnimde uzun süre tutmuyorum. Çok çabuk unutuyorum, yani… Hani bilgisayarların sabit diskleri vardır ya? Sanırım bende pek fazla disk alanı yok.
Çok genç yaşlardan beri BTS’in bir parçasısınız. İdolken verdiğiniz tek gerçek aralar, belki pandemi sırasındaki kısa bir dönem ve ardından gelen askerlik hizmetiydi. Böyle bir ortamda büyümek, benlik algını nasıl etkiledi?
Pandemi sırasında çok meşguldük; hem de fazlasıyla. Bu yüzden müzikten tamamen uzak kaldığım tek dönem askerlikti. O süreçte… benlik algımı çözmeye çalışmaktan ziyade —ki bence bu algı sürekli değişen bir şeydir— asıl hissettiğim şey, sahne almayı gerçekten çok istediğimdi. Şarkı söylemek istiyordum. “Ah, buradan çıkmak için sabırsızlanıyorum! Dışarı çıkıp dans etmek istiyorum!” Tek düşündüğüm buydu.
Beatles’ta en genç üye George Harrison’dı. Sürekli “çaylak” veya daha alt konumdaki bir üye muamelesi gördüğünü hissederdi ve bu durum onu bunaltırdı. Acaba sizin için de durumun böyle bir yönü var mı?
Hayır, en genç olmak hoşuma gidiyor. Çünkü artık yetişkin olsak da, hayatım boyunca ailemin, arkadaş grubumun ve iş yerindeki tüm personelin hep en genci bendim. Buna o kadar alıştım ki, bir grup ortamındayken en genç olma hissi bana hep çok rahat gelmiştir. Şu anda da böyle hissediyorum.
Kaynak: Rolling Stone
The post Jung Kook, Solo Yıldızlığı ve BTS için Şarkı Yazma Süreci Üzerine: “Sadece Tasasız ve Açık Biriyim” appeared first on KoreZin.