Magazin Editor
Magazin Habercisi
Eski manken Ebru Şallı ile Harun Tan'ın uzun zamandır lenfoma tedavisi goren 9 yaşındaki oğulları Pars, 17 Nisan'da hayatını kaybetti. Oğlunun olumunun ardından ilk kez Ayşe Arman'a konuşan Şallı, yaşadığı zor gunleri ve oğlunun son saatlerini anlattı.
[h=3]"HEMEN HASTANEYE GELİN PARS'A KALP MASAJI YAPIYORUZ"[/h]Yoğun bakımda yatan oğlunun vefat ettiği acı gunden bahseden Şallı, gozyaşları icinde şunları soyledi: "Surekli hastaneye gidiyorum ama iceri giremiyorum, kapıdan konuşup, geliyorum. Zaten "Gelmeyin, korona var, risk almayın!" diyorlar, "Biz, sizi surekli haberdar edeceğiz!" Ve sonra o son gun… Nasıl bir huzursuzluk icimde… Tarifi olmayan bir duygu… Kalbim sıkışıyor. Yoğun bakımı arıyorum, arıyorum, acmıyorlar… İcimde bir alev yanmaya başladı. "Yoğun bakım acmıyorsa, birine bir şey oldu… Demek ki mudahale var ki, acamıyorlar!" diye duşunuyorum. 8 kere aradıktan sonra bir hemşire actı telefonu, hemen doktora verdi. Biz de sizi arayacaktı. Lutfen hastaneye gelin. Pars'a kalp masajı yapıyoruz. Bunlar olabiliyor, biliyorsunuz… Gelebilirsiniz, hemen gelin!" dedi."
[h=3]"35 DAKİKA KALP MASAJI YAPMIŞLAR AMA YAVRUMUZU GERİ GETİREMEDİLER"[/h]"Ben birden ağlamaya başladım. Korkunc bir şekilde. Sarsıla sarsıla. Uğur'la birlikte ucarak hastaneye gittik. Harun da geldi. Orada oğrendim acı haberi… Poncik'imiz, bizim minik kahramanımız iki yıl mucadele etti, gercekten bu hastalığa direndi… Her şeyi yaptı, sonuna kadar savaştı… Ama olmadı… Sonunda kalbi dayanamamış! Durmuş! 35 dakika kalp masajı yapmışlar… Nafile! Yavrumuzu geri getiremediler…"
[h=3]"ELLERİNDEN OPTUM, SARILDIM, KOKLADIM"[/h]Anlatıklarıyla herkesi derinden sarsan Ebru Şallı, oğlunun cansız bedenini gorduğunu anlatarak sozlerine şoyle devam etti: "Melek gibi uyuyordu orada. Boyle bir guzellik olamaz. 5 gun gormemiştim, 5 gunde o kirpikler, saclar, kaşlar uzamıştı sanki. O guzel yuzu pespembeydi, o kadar guzeldi ki… Bir melek gibi, inanılmaz huzurlu uyuyordu orada… Elleri gamzeliydi oğlumun, cok tatlıydı ellerindeki gamzeler… Ellerinden optum onu… Sıkı sıkı sarıldım, kokladım… Harun, giremedi. Uğur girdi, benimle birlikte… Sonra o da duramadı, cıktı… Ben kaldım. Sarıldım, sarıldım, optum… Uyanacak gibiydi."
[h=3]HAYATIMDA İLK KEZ CANSIZ BEDEN GORDUM O DA OĞLUMDU"[/h]"Hayatımda ilk kez cansız bir beden goruyordum. Ve cocuğumdu o benim, dunya guzeli oğlum… (Ağlıyor) Sonra beni cıkardılar yanından… Defin işi hızlıca halloldu, şansımıza, cok guzel bir mezarlığa gomuldu. Surekli gidiyorum yanına. Kuşlar ayrılmıyor, yemyeşil bir yer. Ben kalpler koydum mezarına, onun sevdiği şeyler. Ha bir de taşlarının hepsini gomdum. Cunku taşlarını istemişti ya, benden en son. Bol bol konuşuyorum onunla. Orada, onun yanında kendimi cok iyi hissediyorum. Dunya tatlısı bir cocuktu Poncik, "Bebeğim" diyordu bana, "Seni, cevrimici gordum! O yuzden sana kalp- kalp- kalp yolladım!" Okuldan gelirken, "Dur Azmi Abi, anneme cicek alalım!" diyen bir cocuk… Her Anneler Gunu'nde şiirler, mektuplar…. Gece ilacını vermek icin uyandırdığımda, daha gozunu acar acmaz, "Seni seviyore" diyen bir cocuk. Sevgi dolu. Hayat dolu… Bu cocuk olemez! İcimde yaşar. O hep benimle… Acısı da bitmez! Benim kalbim attığı muddetce Poncik diye atar…"
[h=3]"HEMEN HASTANEYE GELİN PARS'A KALP MASAJI YAPIYORUZ"[/h]Yoğun bakımda yatan oğlunun vefat ettiği acı gunden bahseden Şallı, gozyaşları icinde şunları soyledi: "Surekli hastaneye gidiyorum ama iceri giremiyorum, kapıdan konuşup, geliyorum. Zaten "Gelmeyin, korona var, risk almayın!" diyorlar, "Biz, sizi surekli haberdar edeceğiz!" Ve sonra o son gun… Nasıl bir huzursuzluk icimde… Tarifi olmayan bir duygu… Kalbim sıkışıyor. Yoğun bakımı arıyorum, arıyorum, acmıyorlar… İcimde bir alev yanmaya başladı. "Yoğun bakım acmıyorsa, birine bir şey oldu… Demek ki mudahale var ki, acamıyorlar!" diye duşunuyorum. 8 kere aradıktan sonra bir hemşire actı telefonu, hemen doktora verdi. Biz de sizi arayacaktı. Lutfen hastaneye gelin. Pars'a kalp masajı yapıyoruz. Bunlar olabiliyor, biliyorsunuz… Gelebilirsiniz, hemen gelin!" dedi."
[h=3]"35 DAKİKA KALP MASAJI YAPMIŞLAR AMA YAVRUMUZU GERİ GETİREMEDİLER"[/h]"Ben birden ağlamaya başladım. Korkunc bir şekilde. Sarsıla sarsıla. Uğur'la birlikte ucarak hastaneye gittik. Harun da geldi. Orada oğrendim acı haberi… Poncik'imiz, bizim minik kahramanımız iki yıl mucadele etti, gercekten bu hastalığa direndi… Her şeyi yaptı, sonuna kadar savaştı… Ama olmadı… Sonunda kalbi dayanamamış! Durmuş! 35 dakika kalp masajı yapmışlar… Nafile! Yavrumuzu geri getiremediler…"
[h=3]"ELLERİNDEN OPTUM, SARILDIM, KOKLADIM"[/h]Anlatıklarıyla herkesi derinden sarsan Ebru Şallı, oğlunun cansız bedenini gorduğunu anlatarak sozlerine şoyle devam etti: "Melek gibi uyuyordu orada. Boyle bir guzellik olamaz. 5 gun gormemiştim, 5 gunde o kirpikler, saclar, kaşlar uzamıştı sanki. O guzel yuzu pespembeydi, o kadar guzeldi ki… Bir melek gibi, inanılmaz huzurlu uyuyordu orada… Elleri gamzeliydi oğlumun, cok tatlıydı ellerindeki gamzeler… Ellerinden optum onu… Sıkı sıkı sarıldım, kokladım… Harun, giremedi. Uğur girdi, benimle birlikte… Sonra o da duramadı, cıktı… Ben kaldım. Sarıldım, sarıldım, optum… Uyanacak gibiydi."
[h=3]HAYATIMDA İLK KEZ CANSIZ BEDEN GORDUM O DA OĞLUMDU"[/h]"Hayatımda ilk kez cansız bir beden goruyordum. Ve cocuğumdu o benim, dunya guzeli oğlum… (Ağlıyor) Sonra beni cıkardılar yanından… Defin işi hızlıca halloldu, şansımıza, cok guzel bir mezarlığa gomuldu. Surekli gidiyorum yanına. Kuşlar ayrılmıyor, yemyeşil bir yer. Ben kalpler koydum mezarına, onun sevdiği şeyler. Ha bir de taşlarının hepsini gomdum. Cunku taşlarını istemişti ya, benden en son. Bol bol konuşuyorum onunla. Orada, onun yanında kendimi cok iyi hissediyorum. Dunya tatlısı bir cocuktu Poncik, "Bebeğim" diyordu bana, "Seni, cevrimici gordum! O yuzden sana kalp- kalp- kalp yolladım!" Okuldan gelirken, "Dur Azmi Abi, anneme cicek alalım!" diyen bir cocuk… Her Anneler Gunu'nde şiirler, mektuplar…. Gece ilacını vermek icin uyandırdığımda, daha gozunu acar acmaz, "Seni seviyore" diyen bir cocuk. Sevgi dolu. Hayat dolu… Bu cocuk olemez! İcimde yaşar. O hep benimle… Acısı da bitmez! Benim kalbim attığı muddetce Poncik diye atar…"