MASA BAŞINDAKİ ASLANLARIN GİZLİ ÇÖKÜŞÜ: BEYNİMİZ ARTIK KENDİNİ TEMİZLEMİYOR MU?! (Dikkat Ekonomisi Serisi Bölüm 2)
Merhaba sevgili magazin dünyasının nabzını tutan, gündemi yakalayan okuyucularımız! Hatırlarsanız geçen yazımızda "Dikkat Ekonomisi"nin nasıl çatırdadığını, dijital dünyanın zihnimizi bir kâbusa çevirdiğini konuşmuştuk. Ama gelin görün ki, sorun sadece ekranlarda ya da bildirimlerde değilmiş! İşin içine bedenimiz de dahil oluyor; evet, ta kendisi, her gün bizi taşıyan, bazen de ihanet eden bedenimiz! Göz alıcı kariyerlerin, bitmek bilmeyen toplantıların ve o "çok meşgulüm" havalarının arkasında, aslında sessiz sedasız bir çöküş yaşanıyor olabilir mi? "Masa Başındaki Aslanlar" dediğimiz, sektöre yön veren, zirvede kalmak için ter döken o güçlü figürlerin, ofis koltuklarına mahkumiyetleri ve hareketsizlikleri, tahmin ettiğimizden çok daha derin yaralar açıyor. Hareketsiz bir yaşamın, yalnızca fiziksel sağlığımızı değil, akıl sağlığımızı, yaratıcılığımızı ve hatta o çok övündüğümüz "keskin zekamızı" da sinsice kemirdiğini kim bilebilirdi ki?
Daha da çarpıcısı, bilimin de işaret ettiği üzere, beynimizin aslında kendi içinde bir "çamaşır makinesi" gibi çalıştığı gerçeği! Geceleri biz uyurken, beynimiz gün içinde biriken toksinleri, o "zihin kirliliğini" temizleyerek bizi ertesi güne hazırlıyor. Ama gelin görün ki, modern yaşamın getirdiği stres, yetersiz uyku, sürekli ekrana bakma ve o bitmek bilmeyen "yapılacaklar listesi", beynimizin bu sihirli temizleme sistemini adeta bozmuş durumda. Sanki çamaşır makinesi suyu almıyor, deterjanı karıştırmıyor veya sıkma programına geçmiyor gibi... Beyin sisi, unutkanlık, odaklanma güçlüğü, kronik yorgunluk ve hatta anlamsız sinirlilik halleri, belki de bu "bozuk beyin çamaşır makinesinin" sinyalleridir, kim bilir? O sabah kahveleriyle ayakta durmaya çalışan, dışarıdan pırıl pırıl görünen pek çok ünlü ve iş insanının da içeride bu sessiz savaşla mücadele ettiğini düşünmek, pek de abartılı olmaz sanırım.
Şimdi düşünün: Zaten dikkatimizi çalan bir "Dikkat Ekonomisi"nin ortasındayken, bir de kendi iç "makinemiz" bozulmuşsa, vay halimize! Bu durum, sadece kişisel bir problem mi, yoksa tüm toplumu, özellikle de o "başarılı" kabul edilen kesimi derinden etkileyen, göz ardı edilmemesi gereken bir kriz mi? Belki de artık o masa başı aslanlarının, koltuklarından kalkıp biraz da bedenlerinin sesine kulak vermesi, o "beyin çamaşır makinesini" tamir etmeye başlaması gerekiyor. Yoksa bu gizli çöküş, tüm başarıların, tüm parıltının önüne geçecek gibi duruyor...
Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Yorumlarda buluşalım!