Merhaba sevgili okuyucularımız ve değerli forum üyeleri!
Bugün hepimizin içinde bir yerlerde yankılanan, belki de üzerinde düşündüğümüz ama dile getirmekte zorlandığımız çok önemli bir konuyu masaya yatırıyoruz: Çocuklarımız. Onların gözlerindeki o parıltı, bitmek bilmeyen enerjileri ve geleceğe dair umutları... Peki, bu umutların ardında gizlenen bir yorgunluk, sessiz bir isyan var mı? Son dönemde en çok konuşulan konulardan biri: "Çocuklarımız başarısız değil, sadece sürekli performans göstermekten yoruldu." Bu cümle, birçoğumuzun vicdanına dokunuyor ve aslında biz yetişkinlerin, çocuklarımızı nasıl bir yarışın içine soktuğunu sorgulatıyor. Başarılı, uslu, en iyi okulda, en iyi sporda, en iyi sanatta... Bu liste uzayıp giderken, minicik omuzlara yüklediğimiz beklentiler de katlanıyor. Sizce de öyle değil mi?
Düşünsenize, daha okula başlamadan kreşlerdeki 'performans' beklentisiyle tanışıyorlar. Okul hayatında notlar, sınavlar, rekabetçi dershaneler... Yetmedi, derslerden arta kalan zamanlarda piyano kursu, yüzme, bale, kodlama... Bir de üzerine sosyal medyada 'en iyi halini' sergileme baskısı eklenince, çocuklarımızın günleri adeta bir maratona dönüşüyor. Eskiden mahallede top oynayan, sokaklarda koşuşturan, hayaller kuran çocuklar vardı. Şimdi ise çoğu zaman, bitmek bilmeyen ödevlerin ve hobilerin arasında sıkışıp kalmış, adeta yetişkinlerin minyatür versiyonları gibiler. Bu durum, onların motivasyonunu düşürmekle kalmıyor, aynı zamanda ruhsal sağlıklarını da tehdit ediyor. Anksiyete, stres ve tükenmişlik sendromu, maalesef sadece yetişkinlere özgü kavramlar olmaktan çıktı.
Peki, bu noktada biz ebeveynlere, eğitimcilere ve topluma düşen görev ne? Başarıyı sadece notlarla, birinciliklerle mi tanımlamalıyız, yoksa çocuklarımızın ruh sağlıklarını, mutluluklarını ve bireysel yeteneklerini keşfetme özgürlüklerini de mi göz önünde bulundurmalıyız? Belki de "başarılı çocuk" tanımını yeniden yapma zamanı gelmiştir. Belki de onların sadece "çocuk" olmalarına izin vermemiz, ara sıra durup dinlenmelerine fırsat tanımamız gerekiyor. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Yorumlarda buluşalım!