Belki de en ses getiren yılı, İstanbul Bienali’nin... Nasıl mı bu kanıya vardım; dünyanın en saygı gören bienalinin olduğu yerden, Venedik’te devam eden Bienalle de Venise’den! Kelime anlamı olarak Fransızca olsa da, bienal kavramının ilk ortaya çıktığı, ilk uygulandığı Venedik Bienali, 58’inci edisyonuyla mayıstan bu beri devam ediyor. O yaz başındaki davetlerin, sanat simsarlarının daha az olduğu bienalin etkisinin, pavyonlar dışında şehre taşmasını en rahat gözlemleyecek zamandayız. Buradaki sanatla ilgili, sanatçı ve galeri yetkililerinin dünyanın en önemli sanat etkinliği takvimi sırasında, İstanbul denince bizim bienalden bahsetmeleri, gerçekten gurur verici... İstanbul’un burada normalden büyük etkisinin olmasındaki en büyük faktörlerin başında, Selim Uyar var. İtalya’ya doğrudan en büyük yatırımı yapan Uyar, burada Osmanlı fermanlarının restore ettirmekten, Türk kahvesi satışına kadar gönüllü bir çok hamle yapıyor. Bienal dışında da en konuşulan eserlerin sahibi olduğu Kempinski Venice’in bahçesinde... Düşünün; gayri resmi olsa da 2014 yılında yaptıkları referandumla yüzde 90 İtalya’dan ayrılmak isteyenlerin olduğu bir yer Venedik. Tüccarların ve ticaretin tarih boyunca merkezi olmuş, kendi güneyindekilere bile tahammülü olmayan Venedikliler’in en güzel adasını satın almak, başlı başına İtalya’nın kendi gündeminde bile büyük etki! İtalyan baskısına direnemeyip, adayı elden çıkaracağı düşünen Selim Uyar, yaptığı restorasyon ve turizm hamleleriyle Venedikliler’in görünce önünü iliklediği, burjuvazisi tarafından kabul gören bir isim. Uyar, yurt dışında başarılı olmuş evrensel Türkler arasında, Türk lobisi için en fazla çabalayan isimlerden biri diyebilirim. Kendini bu kadar kabul ettirmiş, yılın büyük bölümünü burada geçiren Selim Uyar, tüm kaynaklarının Osmanlı eserlerini, Türkiye tanıtımını kullanacak şekilde uyguluyor.